De diepere lagen van boosheid

Ik zit op de fiets. Elektriciteitsvonkjes schieten door mijn lichaam. De spanning voelbaar. Alsof een stuiterbal tussen twee kleine muren druk tekeergaat. Geen ruimte krijgt. Ik voel boosheid. Zoveel boosheid. Het rode boze poppetje van de film Inside Out vliegt in een beeld aan me voorbij. Ik zou nu ook wel vuurwerk kunnen afschieten met het vuur dat knettert in mijn lichaam.

Filmtip: Inside out

Een opgestapelde emotie noemen we dat ook wel, wanneer je de emotie een tijdje binnen houdt, negeert, of onderdrukt dan wordt de emotie groter en kan bij een ogenschijnlijke kleine gebeurtenis de opgestapelde emotie triggeren. Ik noem het altijd een emotiebommetje.

Tja, het lichaam wil het verwerken en hoe meer je het wegdrukt hoe groter de spanning wordt. En ja, ook psychologen, ook ik maak dit soort dingen mee. Omdat je weet hoe het werkt betekent nog niet dat je het daarmee oplost. Een klassieke denkfout van velen. Want je kunt dit niet wegdenken. Alleen maar voelen.

Je mag meer gaan voelen en daar oké mee zijn.  

Laat me even iets duidelijk maken (en weer de zoveelste note to self). Boosheid is een gezonde emotie. Boosheid niet uiten kan je zelfs letterlijk ziek maken. Meerdere onderzoeken laten zien dat mensen die nooit hun boosheid uiten ziek worden. De nieuwe wetenschap van lichamelijke klachten en de emotionele betekenis hiervan. De wetenschap en het energiewerk waar ik me dagelijks mee bezig houd. Zo blijkt uit onderzoek dat mensen met bepaalde soorten kanker (longkanker, melanomen) vooral de emotie boosheid onderdrukten hun hele leven lang. Gabor Maté een van de artsen die hierover schrijft en deelt. Een inspirerende man.

Moet je dan gewoon maar iemand de huid volschelden als je boosheid voelt? Nee, dat ook niet. Om de simpele reden dat je dan uit verbinding raakt met de ander en projecteert. Want boosheid gaat over iets wat in jou geraakt wordt. Het gaat niet over de ander. Iemand kan jou niet boos maken, dat gebeurt binnenin jezelf. En dan heb je erachter te komen voor jezelf wat je boos maakt. Het maakt je bewust van jouw grenzen, wat je niet wil en hoe je dat duidelijk kunt maken. Wel een belangrijke notitie bij wat ik hierboven beschrijf; dit gaat niet op in een situatie waarin iemand grensoverschrijdend verbaal of fysiek gedrag vertoont. Dan is er sprake van onveiligheid en is het juist nodig uit verbinding te gaan met deze persoon. Dan werkt de verbinding juist schadelijk. 

Oké, dus met de uitzondering zoals zojuist beschreven zegt de boosheid die jij voelt iets over jezelf. Dan hoor ik je alweer zuchten. “Pff het gaat weer over mezelf en die ander dan? Kan ik daar nog iets mee?” Jazeker, je kunt iemand aanspreken op zijn of haar gedrag. Maar het is weer aan die ander om eigenaarschap te nemen en aan te nemen wat je zegt. Soms is ruimte creëren de beste optie. Zeker als er sprake is van triggers en boosheid. Ruimte maken om je eigen proces en gevoel even te doorlopen.

Terug naar het verhaal. Vanuit de psychologie wordt vaak gepraat over je emoties reguleren. Dit kun je dan het beste zien als het emotiebommetje niet bij de ander neerleggen. Hartstikke volwassen. En toch mist er dan iets, want jij gaat vervolgens wel met dat emotiebommetje naar huis. Deze emotie die je hele lichaam van binnen op spanning zet. Tikkende tijdbom perikelen. Voor je gezondheid zelfs dus.

Ik heb wel eens mensen in mijn praktijk gehad die dan vertelden hoe ze naar huis gingen om te mediteren na een boos gevoel. En probeerden de emotie ‘rustig’ weg te laten vloeien. “En heeft het geholpen?” vraag ik dan terwijl ik de spanning tot de kaken toe vast zie zitten. “Want de energie die ik hier in de ruimte voel maakt dat ik heel hard op de vloer wil stampen, ik voel nog steeds boosheid aanwezig”.

Een week later hadden ze intens veel uitcheckmomenten en paniek in het lichaam.

Waarom? Omdat ze de emotie niet toelieten.

Waarom laat je de emotie niet toe? Omdat daar een eigen angst of overtuiging op zit.

Waar komt die angst of overtuiging vandaan? Vanuit persoonlijke ervaringen, aan wie je denkt bij boosheid, hoe je bent opgevoed, wat je hebt gemist of wat voor negatieve ervaringen je hebt opgedaan met het gedrag wat iemand liet zien bij de emotie boosheid.

Wat ik dan doe; eens kijken hoe situaties in het dagelijks leven een trigger of aanwijzing kunnen zijn voor ongeheelde (kind)pijnen. Die hebben we allemaal, echt waar. Ik dus ook.  Via emotional release oefeningen, schrijfoefeningen, grondingstechnieken help ik mijzelf en anderen weer in het lichaam komen en erkenning te geven aan emoties.

We dragen zoveel shit mee op zoveel lagen van ons zijn, LET IT GO. Hoe? Door het aan te kijken en te verwerken.

 Ik ben nieuwsgierig hoeveel ouders of vrienden tegen je zeggen; “wordt maar een lekker potje boos, gooi het er maar uit”. Dat zijn er niet veel durf ik zo te zeggen. En daar begint ook het ingewikkelde. Als je van je ouders hebt geleerd een ‘normaal’ te doen kun jij je onveilig voelen bij het uiten van een emotie. Bij elke emotie wat dat betreft. Zelfs bij blijheid.

De basis is dat je leert om je veilig te voelen je emoties te uiten. En dat is waar het op dit moment zo erg misgaat in de jeugdzorg, in de GGZ, in het zorglandschap. Er wordt gesproken over emotieregulatie waarbij jij je emoties leert reguleren. “Het adequaat kunnen omgaan met je emoties”. Ik spreek bij mensen liever over emotional release. Soms heb je nodig al die opgekropte woede/frustratie die vaak ook te maken hebben met een diepere laag op zielsniveau om te helen nodig toe te laten. Aan te kijken. Als je in je lichaam aanwezig kunt blijven, grondingstechnieken. Er zijn zoveel jongeren en jongvolwassenen die de traumalijn van familie/ouders aan het doorbreken zijn. En dat is pittig werk. De millenials en de toekomstige generaties komen nog meer licht brengen, nog meer heling. En op dit moment faalt de jeugdzorg hard in hoe hier de juiste veiligheid en steun in te bieden. Dat raakt me tot in mijn kern, echt waar. Ik zie hoe het anders kan en ik zie hoe het systeem er op dit moment niet op is gebouwd het verschil te maken.

Emotional release is helend en krachtig. Als je stopt met de overtuigingen op je eigen gevoelens en toelaat wat aanwezig is ontwikkel je elke keer weer. Heel je elke keer weer een diepere laag. Dat is hoe wij mensheid door het leven heen bewegen, ontwikkelen, groeien en leren.

Back to my story.

Die boosheid, ja shit hé. Die moet dus gevoeld worden. Ik kom thuis aan en weet dat ik alleen thuis ben. En gelukkig een dove buurvrouw heb. “Zou ik het kunnen toelaten?”

Er loopt een rilling over m’n lijf bij de gedachte. Sta je dan als een idioot te schreeuwen zegt een oordelend stemmetje nog in mij. Doe toch normaal. Want ik voel al dat dit een zeer diepe laag is.

En toch, keer ik naar binnen. Voel ik hoe alles in mijn lijf geblokkeerd is door de spanning die ik probeer vast te houden. Ik sluit m’n ogen en geef een kabaal waarvan ik zelf schrik. Een oerkreet. Oude pijnen. Niet uit dit leven. Mijn lichaam wordt warm en alles begint te stromen. Ik voel hoe mijn hart als een soort deurtje openschiet. “Oh daarom lukte het mij niet goed in en uit te ademen bij mijn meditatie de afgelopen dagen” denk ik nog rationeel in een moment. De blokkade opeens voelbaar en zichtbaar opgelost. Ik lach hoe ik nu zelf dus in een moment de persoon ben geweest die mediterend probeerde haar boosheid weg te laten vloeien. Knap spiegelwerk en spiegelwerk.

Ik schreeuw weer en voel de spanning als een emmer die overloopt eruit schieten. Deze was diep. Wat ben ik blij dat dit er niet uit is gekomen bij de caissière bij de Albert Heijn. Dit was maandenlang opgekropte frustratie. Dit zijn de triggers van het onrecht in de wereld. De donkere kant van grensoverschrijdend gedrag. De mensen die met macht en geloof misbruik maken van hulpeloze kinderen en jongeren. Een diepe maatschappelijke laag voelbaar in elke cel van onze menselijkheid.

Ik zet hard het liedje op van “dat heb jij gedaan” van MEAU.

Hoe ik toen een meisje was, jij een vreselijke droom, had mezelf het gezegd en mezelf het belooft, dat het afgesloten weg met verdriet en ik zou het vergeten maar het lukt me weer niet Want de pijn die blijft het zit dieper dan dat.” En ik dans. Ik dans weg wat ik ingeslikt heb. Ik dans de negatieve energie van anderen eruit. Ik dans om de blokkades te doorbreken. Ik vergeet de tijd, mijn lichaam spreekt. Ik word geleid.

Daarna komt de ontlading en het verdriet. Een zacht stemmetje in me fluistert: 2022 is het jaar waarin op collectief niveau zoveel geheeld wordt. Het kan gevoeld worden door de sensitieve mensen onder ons. Je mag goed voor jezelf zorgen, je hebt dappere keuzes gemaakt, zoveel geheeld, zoveel mooie nieuwe ontwikkelingen allemaal. Geef jezelf nou eens die rust en ruimte om te verwerken.

Opluchting. Au…. spierpijn. Inderdaad. “Ik had mezelf het gezegd en mezelf het beloofd”. De volgende dag ben ik mijn stem kwijt. Het enige wat mij ervan weerhoudt om echt die rust te nemen. Ik schiet in de lach en fluister ‘Dankjewel universum’. Ik verplaats mijn afspraken en krijg compassievolle reacties. Laat de moeheid toe in al zijn facetten. Voel de spierpijn van de verkramping van de afgelopen periode. En neem de rust waar ik al een tijdje naar verlang. In een boshuisje. Alleen. Schrijven. Verwerken.

Feel it. Heal it. Deal with it.

Onthoud, de boosheid komt je altijd iets brengen. Vanuit de lichaamsgerichte benadering kijken we dan wat het komt vertellen. Het is een utopie om te denken dat je nooit boos zal worden of wordt. En het is schadelijk voor je gezondheid.

De boosheid kan laagjes hebben. En dan pellen we ‘m af zodat je niet gelijk het gevoel hebt dat je een lopende emotiebom bent.

Mocht je willen oefenen met boosheid toelaten heb ik hier de volgende tips

Alle tips hebben als voorwaarden dat je goed gegrond bent in je eigen lichaam. Begrijpt waarom je het spannend vindt om boosheid toe te laten of te uiten.

  • Sla tegen een boksbal
  • Ga een rondje hardlopen of trek even een goede sprint
  • Schreeuw; Schreeuw in je kussen of onderwater als je wel buren hebt die je kunnen horen 😉
  • Knijp heel hard in een stressbal
  • Als de boosheid zou mogen spreken van je, wat zou het dan zeggen? Schrijf het op. Ongenuanceerd.

En je bent van harte welkom om bij mij te ervaren hoe je dit kunt doen als je wat extra ondersteuning nodig hebt.

Liefs, Elody de sprankelpsycholoog