De spiegel van de ziel

September 2020, Zweden

Zondagmorgen. Mijn man en ik worden wakker in een rood gekleurd huisje met een witten dak vlak naast het bedrijventerrein van een boerderij. Een Zweedse familie verhuurt dit pittoreske huisje op Airbnb. 

Het Ikea meubilair zorgt voor het typische strakke Scandinavische karakter. 
De muren zijn voornamelijk wit of hebben een zacht gekleurd bloemenpatroontje als behang. Het donzige dekbed bedrukt licht roze en lichtroze bloemetjes. 
Terwijl de vogeltjes hun mooiste ochtendlied beginnen kruip ik nog even tegen het warme lichaam van mijn man aan. 

Vandaag gaan we het eiland verkennen. 
Het eiland is slechts 137 km lang en 16 km breed. Er zijn weinig tot geen mensen. 
Het gehele eiland oogt rustig en sereen. Het landschap varieert met loofbossen, uitgestrekte vlakten, boerderijen en molens. We rijden langs prachtige kustlijnen, uitgestrekte stranden en bezoeken de vuurtoren Långe Erik op het noordpunt van het eiland.

 Een ervaring van rust die ik nog niet eerder zo heb gevoeld. Ik bedenk me hoe vredig het lijkt om hier te wonen. Midden in de natuur. Geen supermarkt of winkel te bekennen in de nabije omgeving. Geen buren. Geen prikkels. Geen ruis. Van het idee slaak ik een zachte zucht. Het is al lang bewezen dat de natuur heeft een vertragende werking heeft op de mens. Het maakt ons zenuwstelsel rustig en laat ons terugkeren naar de wortels van ons bestaan. Het zijn de meest simpele dingen die bijdragen aan het kalmeren van ons binnenste. Zo loop ik rond en zie ik wederom een libelle en voel ik mij gesteund. De signalen van het universum nog dichterbij. 

We besluiten zonder vooropgezet plan rond te rijden. Prachtig gebouwde houten Scandinavische villa’s met grote raampartijen en terrassen zien wij op deze onbekende verrassingsroute. De huizen verdwijnen en er blijven wat houten hekjes over. Een zanderige weg. Eenrichtingsverkeer. Welke richting weten we eigenlijk niet. Het avontuur ligt op de loer. Een mooi natuurgebied ontwaakt voor onze ogen. Niemand in de verste verte te zien. We parkeren de auto aan de kant van het zanderige weggetje iets voorbij de enige boom die in het zicht te zien is en ik huppel omlaag richting het water. Mijn jurk wappert in de wind die een zachte bloemen geur verspreid. 

Opeens zie ik in mijn ooghoeken twee bruine vlekjes bewegen. Ik draai mijn hoofd om en zie twee wilde paarden! Mijn adem stokt en met een hart die sprongetjes maakt van enthousiasme probeer ik mijzelf stilstaand te houden. ‘Sccchatttt, sccchattt, kom eens kijken, kom hier’ schreeuw ik fluisterend. Mijn man hobbelt snel naar beneden en zo snel als dat hij is heeft hij zijn Gopro al in zijn handen om de paarden vast te leggen. Kan je naar een wild paard toelopen? Het nieuwsgierige kind in mij wil er op af. 

Een van de paarden blijft even staan wanneer hij mij opmerkt, trekt hij zijn kop omhoog en opzij en wappert heen en weer met zijn staart. 

“Ik kan je zeggen. Als ik een staart zou hebben zou die nu ook machtig hard heen en weer wapperen” 

Uiteindelijk houdt het paard zijn koers en wandelt hij op veilige afstand langs ons. 
Wow, wow, wow, vond je dat niet cool?” 

Mijn man grinnikt bij het aanzicht van mijn kinderlijke enthousiasme.  
“Kijk dat gezicht dan” zegt hij met een grote glimlach alsof hij mij een spiegel zou willen voorhouden om mijn eigen verwonderlijke gezicht te beleven. 

Verwondering is een van mijn lievelings eigenschappen. Het is het doorbreken van de vanzelfsprekendheid en je laten verrassen door het leven. Alsof je alles voor het eerst mag beleven en daar je vragen over mag stellen. De magie gevangen in een moment. 

We richten ons aandacht weer tot elkaar en wandelen wat rond. Nemen de ongerepte natuur in ons op. Ik voel dat ik hier zo willen blijven, de energie zo fijn. Met mijn blik gericht op de horizon wandel ik vooruit en valt mijn blik op het paard dat ik eerder voorbij had zien komen. Zelfs op de grote afstand voel ik zijn energie op mij gericht.

Ik schrik in eerste instantie wanneer ik voel dat zijn energie binnenkomt bij me. Mijn ogen richten zich vasthoudend op het paard. Ik voel een aantrekkingskracht ontstaan en loop met voorzichtige stappen richting het paard. De wereld om mij heen lijkt even niet meer aanwezig te zijn. Ik word aangetrokken door een energieveld.

Het paard loopt duidelijk en daadkrachtig op mij af. 
In een aantal milliseconden hoor ik intern de stem van mijn vader voorbij komen; 
“Je bent toch niet gek geworden, dat beest kan je aanvallen” 

Dat is precies wat hij zou zeggen als hij mij nu zou zien. Waarschijnlijk mijn man ook. Die nog niet doorheeft dat ik een paar meter verwijderd ben van het machtig en krachtige grote dier. Het intuïtieve gevoel wint het van het schreeuwerige papa stemmetje die bang is dat ik straks 20 meter de lucht in wordt getrapt. 

De laatste paar meter stop ik met lopen en zie ik hoe het paard met dezelfde pas en tempo op mij af komt lopen. Mijn hart bonkt in mijn keel en mijn lichaam zendt vonkjes spanning en excitement uit. 

De snuit van het paard komt bij mijn voorhoofd uit en ik voel zijn energie om mijn hele zijn heen. Hij buigt zijn hoofd naar beneden en ik leg intuïtief mijn hand op zijn hoofd en zijkant van zijn nek. Hij houdt zijn hoofd voor een kort moment laag en ik merk dat het mij geruststelt. De spanning in mijn lichaam zakt weg. Alsof het paard voelt dat mijn hartslag, ademhaling en bloeddruk vertraagt tilt het hoofd omhoog en pak ik met mijn beide handen zijn snuit. Ik kijk diep in zijn ogen en voel van alles stromen. Ik voel me intens verbonden met dit energetisch geaarde dier. 

Wij paarden spiegelen de mensen. De mens ziet zichzelf in die spiegel zoals hij werkelijk is. Het is een spiegel van de ziel die wij de mens voor houden. Alles wat jij in mij denkt te zien, zit in werkelijkheid in jou. Datgene waarvoor je compassie voelt zijn de delen van jezelf die geheeld zijn. Datgene wat je bewondert zijn de delen van jezelf waar je verder aan wilt werken. 

Het paard schrikt en beweegt zijn kop over mijn schouders heen. Er is iemand anders bijgekomen. Mijn man staat met grote ogen het spektakel te filmen. Op veilige afstand. Dichtbij genoeg om de energie en aandacht even te verschuiven tussen het paard en mij. 
Het paard komt in beweging en duwt mij met zijn krachtige lijf opzij. Ik deins opzij, voel me even van mijn stuk gebracht, val een klein beetje terug om uiteindelijk weer een eigen ruimte te hebben tussen mij en het paard. De verweving van energie verbroken. Verbonden innerlijke sereniteit. 

Waar begin jij en eindig ik? Dat is de boodschap die het paard mij wil geven. 
Hoe blijf ik in verbinding met mezelf en mijn grenzen terwijl ik verlang naar contact met anderen. Hoe blijf je in je eigen energie zonder je te verliezen in de energie van de ander?

 Een thema die ik van jongs af aan al ken. Het is een liefdevol duwtje in de juiste richting. Op een gegeven moment draait het paard mij helemaal weg van mijn man en draait haar hoofd beschermend om mij heen. Ik voel mij veilig. 

Ik blijk op de plek te staan van het veulen. De vraag die hierbij opkomt is: Wat heeft het innerlijk kind in mij nodig? 

Daarna kijk het paard op en vertrekt met zijn blik duidelijk een kant op gericht. Hij kijkt niet op en vertrekt zelfverzekerd. Weet jij wat jouw doel is? 

Ik blijf verwonderd en met een gevoel van zielsverrukking achter. 

In de auto beginnen zinnen te transformeren tot een gedicht over deze magische ontmoeting. De spiegel die me werd voorgehouden. De weg waar ik aan wordt herinnerd. Het op zielsniveau begrijpen van de ervaring. 

De ziel die continue weerspiegelt in het universum, met ervaringen, boodschappen en liefde. De spiegel die ons laat zien wat we nog te leren hebben, te omarmen, te liefkozen, te verwerken. 

Het paard in deze ontmoeting de spiegel van mijn ziel. 

Een ontmoeting
Rode draad
Bruine ogen
Zachte vacht
Terwijl ik 
Wandel
Onbegrensd
Zie ik 

Het pad 
Waar jij mij
Aan herinnert

Elody Hamelink, uit de gedichtenbundel Voelwoorden