Mexico – The road to my roots Deel 2

The cycle breaker op zoek naar haar eigen roots

Niets gebeurt zonder reden. Ons levenspad is nog voordat we onze eerste ademteug nemen uitgestippeld. 

De vliegreis verloopt rustig. Ik ben verdwenen in het boek en de wereld van de Zeven Zusters en uren schieten voorbij terwijl ik lees over hoe Cece afreist naar Australie om haar roots te vinden. CeCe heeft altijd het gevoel gehad dat ze nergens echt bij hoorde en voelt zich vaak alleen en onbegrepen. Ze vertrekt van Londen naar Australië om haar verleden te ontrafelen met vrij weinig aanwijzingen. Ik herken het gevoel. Ben ikzelf ook nog steeds op zoek?

Wat jij en ik het allerliefste willen is erbij horen. In het Engels klinkt het nog veel passender; ‘we want to belong’.  Het doet dan ook verdomd veel pijn als je niet het gevoel hebt gehad ‘that you belong’. Of jou is vertelt ‘that you don’t belong’.

In mijn eigen familie voel ik me niet thuis. Dat is een pijnlijke constatering. Vanaf kleins af aan was ik al het vreemde meisje dat op 5 jarige leeftijd tegen haar vader en moeder zei een stoel bezet te houden voor haar onzichtbare vriendje. Of het meisje dat altijd voor haar beurt sprak omdat haar lichaam gierde met sensaties door wat ze in de ruimte zag, voelde en door de gesproken zinnen heen hoorde. Het eerste kind dat alles wat onuitgesproken aanwezig was mocht voelen in haar lijf. Een zware last. Een bomenknuffelaar. Een meisje dat de wereld in een Disney verhaal kon toveren en dansend, zingend en springend de ruimte kon vullen. Zo helder voelde wanneer iets onzuiver of zuiver was. Zoveel sprankel in haar ogen heeft. Een meisje die niet kon omgaan met de heftige onderliggende energetische stromingen van angst, verdriet en pijnen uit een transgenerationele laag. Dat was ‘vreemd’. Een ‘apart’ kind, dat werkt nooit goed als iedereen maar z’n best doet om ‘normaal’ te zijn.

Ik herinner me dan ook nog goed de dag dat mijn moeder tegen me zei dat ze in mijn kindertijd speciaal voor mij een boek had gelezen met de titel ‘mama begrijp je me wel?’ Delen van dit boek heb ik gescand en ik kan je zeggen dat het tenenkrommend is voor wat er rond die periode over opvoeding van kinderen werd beweerd. Er was toen nog niet zoveel bekend over hoogsensitiviteit en hooggevoeligheid en net zoals de dag van vandaag werd alles gepsychiatriseerd. Voldeed je kind niet aan de ‘norm’ dan was er iets mis mee. Laat staan dat er correcte informatie was over (transgenerationeel) trauma, lichaamsgericht werken, de systemische dynamieken en hechtingspatronen die ons hele zijn beïnvloeden. Dat wil er zelfs vandaag de dag ook nog niet helemaal in, in deze Westerse Maatschappij. Gelukkig geeft Els van Steijn met haar boek ‘ De Fontein’ veel mensen hier inmiddels wat inzicht in (en er is nog zoveel meer). Wat ik wel kan stellen is dat mijn moeder op haar manier op zoek was naar mij en wilde mij begrijpen, net zoals ik op zoek ben geweest naar mezelf begrijpen omdat ik het gevoel en het verhaal meekreeg dat ik zo ‘anders’ was.

Als kind willen we ons alleen veilig voelen, erkend en geaccepteerd. Dat fundament en of je dit wel of niet hebt gevoel stroomt je hele leven met je mee.

Een moeder kan pas haar kind begrijpen als zij eerlijk en compassievol naar alle delen binnen haarzelf leert kijken. Ik ben nog geen moeder maar van wat ik van dichtbij heb meegemaakt bij mijn allerliefste soulsister die moeder werd van drie prachtige eigenwijze kinderen, is het een groeiproces van jezelf echt leren kennen, waarbij je ook de minder leuke delen van jezelf aanschouwt. Vaak begin je dan ook te erkennen dat je toch wel iets hetzelfde doet als je eigen vader en/of moeder al had je nog zo vervloekt dat je dat nooit zou doen. Daar eigenaarschap over nemen is een van de moeilijkste en krachtigste dingen die er is. Dat vereist rauwe kwetsbaarheid en bewustzijn van zowel het donker als het licht binnenin ons. Het is niet altijd rozengeur en manenschijn. En je kunt het niet altijd goed doen, zolang je maar een veilige basis bied.

Dat eerlijk en compassievol zijn naar mezelf heb ik zelf moeten ontdekken en leren, dat is mij nooit verteld of meegegeven. Ik had een interne criticus die mij zo sterk kon afbranden, altijd vertelde dat iets niet goed genoeg was of ik niet goed genoeg zou zijn. Het script herhaalde zich continue door de verhalen die ik hoorde en de feedback die ik kreeg. Terwijl ik opgroeide werd mij verteld dat je mensen niet moet vertrouwen omdat ze je uiteindelijk met een mes in de rug steken. Dat ze je verlaten als het te moeilijk word. Ik leerde dat wat ik voelde niet oké was en dat ik moest begrijpen dat de wereld om mij heen een onveilige plek was. Ik was te naïef en te gevoelig. Ik moest sterker zijn, slimmer, beter dan de rest. Ik leerde op mijn hoede te zijn en werd meesterlijk goed in het analyseren en overzien van situaties. Mijn denkvoertuig werd geboren en mijn intuïtie diep begraven onder betonnen stenen van doorgegeven trauma, pijn, angsten en overtuigingen. Niet van mij maar wel doorgegeven. Niet van mij maar wel onderdeel van mij geworden.

Het was zo een contrast met de magie die ik als klein kind had ervaren. Moeder natuur sprak altijd met mij maar ik wist haar al snel niet meer te vinden. Ik was haar kwijt en ik wilde zo graag haar warme omhelzing weer voelen.De bomen die naar me fluisterde en de rust die ik kon voelen als ik met mijn handjes in de aarde zat. Ik was lange tijd niet helemaal (lees helemaal niet) in contact met moeder aarde omdat de grond niet veilig voelde. Het beefde, schudde en er kwamen soms onverwachtse vulkaanuitbarstingen waar ik voor moest wegrennen. Soms stond ik op de grond met mijn handen uitgereikt vragend om steun en kwam niemand die geven. Onmacht. Hulpeloosheid. Dat soort pijn gaat door merg en been. Als het kind in je niet gedragen wordt door de opvoeder of ouder en jij niet leert jouw eigen kindje te dragen kieper je om in een bak met drijfzand. Ik ontmoet veel mensen die het eigen innerlijk kindje niet weten te dragen en vertel hen keer op keer dat ze mogen verzachten omdat ze bepaalde dingen niet hebben geleerd. Net zoals ik mijzelf dat vertel.

Een meisje hoog in de bomen, zo heb ik me altijd gevoeld. Zo verbonden met het universum en de energieën om mij heen. Boekjes schreef ik vol om alles wat om, in en rondom mij gebeurde te verwerken. Mijn pen mijn grootste wapen en knuffelbeer. Maar daarboven, in mijn boom met mijn schriftje met alle dieren om mij heen was ik altijd veilig. Ik droomde over engelen die mij continue vertelden dat ik gedragen werd ook al werd ik niet gedragen door de persoon waar ik dat zo graag wilde voelen. 

Jij en ik willen zo graag geaccepteerd worden en het is zo fijn om te horen; het is oké  wat je ook voelt of denkt of nog niet begrijpt, het is oke . You got this. Dat wens ik mijn toekomstige kindje wel mee te geven. Dat zij volledig tot expressie mag komen en ik haar daarin kan en mag ondersteunen. 

Toen ik weer met beide benen op de grond durfde te staan oefende ik met mijn plek innemen in deze wereld. Zonder pantser, verankerd met stevige wortels om mijn benen. Mijn eigen plek. Niet die van de verantwoordelijke, de redder, de oplosser, de drager, de people pleaser, de psycholoog die alle shit van haar familie moet oplossen. Die haar eigen waarheid niet mag spreken. Mijn eigen plek. Ik leerde dat ik niemand hoefde te redden en deed diep rauw inner work. Ik werd een cycle breaker. De eerste uit een lange familiegeschiedenis die besloot haar eigen pad te bewandelen, haar eigen geluk en weg te kiezen. Dat is niet makkelijk. Het doorbreken van patronen heeft effect op ieder individu in het systeem. Omdat je door jouw beweging de ander ook uitnodigt te kijken naar zijn of haar eigen plek. Mijn beweging is mij niet in dank afgenomen, het tegenovergestelde zelfs. Maar ik wilde weer veiligheid voelen op de grond en daardoor had ik nodig mijn eigen keuzes te maken en te houden van wie ik ben en wie ik in essentie altijd al ben geweest. Zelfs al stond afwijzing, het meest pijnlijke wat een mens emotioneel kan voelen, daar tegenover.

Die veiligheid is zo belangrijk…Waar is mijn thuis als ik me nooit thuis heb gevoeld?

Terwijl ik zo hoog in de wolken zweef in het TUI vliegtuig voel ik me verbonden. Alsof ik nog iets dichterbij ben bij datgene wat ik altijd door mijn ziel heen voel stromen. Datgene waar ik in dit aardse leven, op een deel van deze aardkloot, voor veroordeeld en afgewezen ben geweest. Het zielsleven. Dat deel dat voorbij trauma beweegt en angsten en je weer laat voelen wat werkelijk telt. Dat deel dat mij de meest krachtige, liefdevolle en verlichte reis ooit heeft gegeven, er altijd is en mij altijd laat weten dat het oké is. Intuïtie in combinatie met de spirits van het universum. We worden altijd begeleid en ondersteund, je hoeft er alleen maar naar te vragen en het komt in de vorm hoe jij het nodig hebt.

Een lichte pijnscheut linksonder bij mijn eierstok maakt me weer bewust van waar ik ben en ik schiet uit mijn diepe inlevingsverhaal van Cece. Ik knijp in de handen van mijn man. 

Ik: “Ik voel volgens mij nu duidelijk mijn eisprong!” 
Ridge: “Nou dan zitten we helemaal goed met de afgelopen dagen!

Ik druk het vliegtuigkussentje wat harder tegen mijn buik aan.Mijn hoopvolle gedachten schieten naar het vervullen van onze kinderwens deze maand. De hele maand heb ik kaarten getrokken en kreeg ik telkens een zeer oude vrouw die mij zei: “ik begeleid het zieltje naar jouw baarmoeder”. Ook trok ik mijn krachtdier de wolf die de boodschap gaf dat hij met zijn energie en aandacht bij het zieltje is om het tijdens de reis te ondersteunen. Telkens kaarten dat de finishlijn er bijna is en dat ik zo goed werk heb verricht en mag ontvangen. Zal die ‘finishlijn’ er dan eindelijk zijn na 20 maanden?

Niets is wat het lijkt. Het irritante aan het aardse leven in combinatie met het spirituele aspect is dat onze mind graag de boodschappen wil analyseren en vertalen. De boodschappen die je vanuit het universum mag en kan ontvangen zijn altijd wijzend op de toekomst. Maar je weet niet wanneer die toekomst plaatsvindt. Het biedt jouw richting voor waar je energiestroom heen gaat, waar je naar toe mag bewegen, wat je nog mag voelen, wat je nog nodig hebt te begrijpen, welke waarheid je nog hebt te integreren. 

Mijn hoofd begint ongevraagd zijn analyses erop los te laten. Mijn hoofd kan dat ook heel goed en mijn hoofd had besloten dat het nu de maand zou zijn dat ik zwanger zou zijn. Mijn vision board stond elke dag voor mijn neus, elke ochtend schreef ik naar het zieltje, elke dag gebruikte ik mijn kracht van manifesteren en vroeg voor mijn 31e verjaardag deze maand cadeaus gericht op het zieltje. Het verhaal van mijn hoofd werd ook: We zijn op 11-9-2020 getrouwd en 11+9 is 20 en we zijn nu 20 maanden verder. 202020. Meant to be, toch? Dat zie je toch ook altijd op Instagram voorbijkomen? De double digits, de dingen die nooit toevallig zijn maar altijd samenkomen in een prachtig verhaal en proces. 

Die dingen zijn er ook, maar niet als we het met het hoofd bedenken.

Dat weet ik en toch doet mijn hoofd dit maar al te graag. Die ziet het doel voor ogen en gaat met al haar mannelijke denktank kracht all in op het eindresultaat. Zoals het aangeleerd heeft gekregen. Net zoals een plaatje schetsen dat als het zo mooi zou zijn wanneer ik bij terugkomst uit Mexico mijn vader op zijn 60e verjaardag zou zeggen: “Goh pap, ik heb geen cadeautje voor je, dan moet je nog 9 maanden wachten”. Terwijl ik dit schrijf schieten de tranen in mijn ogen. Die prachtige beelden doen ook ontzettend veel pijn op het moment dat het niet de realiteit is.

We hebben zowel het verdriet van het verlangen als het verdriet van de realiteit te voelen

En hier zo hoog in de lucht voel ik het verdriet van het verlangen gezien te worden zonder oordelen. Het verdriet van het gemis, de afstand en de hoop dat er eens een beweging komt die niet vanuit mij gemaakt hoeft te worden. En ik blijf achter met de realiteit. Een warme hand in mijn hand. Een liefdevolle blik van mijn man. Mijn ebook in mijn handen en het kussentje dat me knuffelt.

Stay tuned voor deel 3 …