Mexico – The road to my roots Deel 3

De oververmoeidheid en het overlevingsmechanisme

Om 16:00 landen we in Mexico. Vanaf het moment van vertrek van ons prachtige huis in Leiden zijn we al 15 uur onderweg. Het tijdsverschil is voelbaar en de vermoeidheid geeft mij een wazig gevoel in mijn hoofd. Het is nu al 11 uur ’s avonds in Nederland, dan lig ik meestal al in bed. De klap van de warmte verstrengelt ons en vind haar weg door mijn sweater en lange broek. “Heerlijk, in de warmte voel ik mij thuis”.

Met de koffers voor ons uit rollend lopen we met de instructies van Google Maps naar het autolease bedrijf voor de pick up. Bij aankomst zien we een Duits stelletje ruzie maken. Het ziet er naar uit dat zij er al een lange reis op hebben zitten. Vermoeidheid eist voor iedereen z’n tol en terwijl de man met z’n handen in het haar gefrustreerd op de telefoon scrollt op zoek naar documenten is de vrouw aan het schreeuwen dat ze het zat is. Terwijl Ridge naar binnen loopt om de auto zaken te regelen vertelt de vrouw mij dat er iets mis is met de creditcard en ze al 4 uur aan het wachten zijn en 34 reisuren hebben afgelegd. Oefff, dat is pittig.

Dat zal ons niet gebeuren toch? Ridge blijft wel erg lang weg, toch maar even kijken.

Ik loop het kantoortje in waar mijn man met een klein Mexicaans vrouwtje zie staan bij een iPad met zeer verouderde technologie. Ze heeft hem al geprobeerd een peperdure verzekering aan te smeren en na meerdere malen NEE te zeggen zijn ze eindelijk bij het afreken proces aangekomen. De borg moet nog betaald worden.“Er is iets mis” zegt ze;  de creditcard werkt niet”. Na een uur het te hebben geprobeerd geeft onze Rabobank app en een Rabobank medewerker aan dat de borg van 2000 euro is verwerkt.

“No that’s not correct sir, our system says “no processar”.  Volgens hen is het bedrag niet verwerkt.
Ondertussen zien we gefrustreerde gezichten van andere mensen die komen en vertrekken.
Ze besluiten de discussie te laten, hun betaalde geld los te laten en naar een ander bedrijf te gaan. Fuck fuck, 2000 euro borg is er nu doorheen en als we weggaan zijn we 2300 euro kwijt. Dat zegt het Mexicaanse vrouwtje ons ook nog eens geïrriteerd nadat wij inmiddels iets minder vriendelijk vragen hoe de stand van zaken is na 3! uur wachten.

Ons lichaam heeft een natuurlijke fysiologische reactie op stressvolle, angstige of dreigende gebeurtenissen. Het ontstaat door het idee van een dreiging en dat idee kan enerzijds geactiveerd worden door wat je in de buitenwereld ziet, hoort, proeft, ruikt en voelt. Anderzijds kan dit ook geactiveerd worden door wat je in je eigen binnenwereld aan herinneringen, associaties en gedachtes hebt. Hartstikke leuk, dat brein en zijn alarmfasen om ons te behoeden voor de dood. Mega handig ook die fysiologische reactie als er werkelijk iemand met een pistool staat te zwaaien. Maar inmiddels voelen jij en ik soms al een dreigende stressreactie wanneer we geen keuze kunnen maken tussen het kleurrijke chipsassortiment bij de Albert Heijn of om wel of niet een nieuwe baan te zoeken. Het brein maakt geen onderscheid in de dreiging. Het zegt gewoon ‘alarmfase, let op!’ en jij mag alle sensaties voelen die daarbij horen. Dan beland je in een overlevingsmodus. Hier zit je veel vaker in dat je zelf zou denken, je kunt het veelal voelen als jij jezelf daar de ruimte voor geeft.

Jij en ik hebben 4 overlevingsmodi : fight, flight, fright, fawn

Fight modus: in gedrag laat je weinig ruimte voor reactie van de ander en je hebt zichtbaar een oordeel over wat er gebeurt. Je voelt boosheid en maakt in je energie een beweging naar voren. Je kunt harder gaan praten of schreeuwen, duidelijk maken dat je iets niet oké vindt en de energie kan zo opgefokt worden dat je bereid bent om te gaan vechten voor je gelijk.

Flight modus: vluchten
In gedrag check je uit en laat je weinig van jezelf zien en probeert de situatie te ontvluchten. Je wilt overal naartoe; behalve de confrontatie aangaan. Je probeert je afwezig en uit de situatie te houden of hiervan weg te gaan omdat je het spannend vindt. Je kunt rusteloosheid en racende gedachten ervaren die je van binnen voelt maar niet tot uiting komen naar buiten toe.

Fright modus = schrikken
In gedrag doe je niets en je voelt jezelf bevriezen.
Het is niet makkelijk om in beweging te komen, je blijft stilstaan terwijl je de angst voelt maar hier ook gevoelloos voor bent in een reactie.

Fawn modus = people pleasing / aanpassen
In gedrag kom je gelijk in actie in de hoop conflict te vermijden
Je doet dingen die niet bij je passen in de hoop het conflict te vermijden of goedkeuring van een ander te krijgen. Op een ongezonde manier passeer jij jezelf door mee te gaan in de verwachtingen en de verlangens van een ander.

Alle modi gaan over onveiligheid voelen en staan dicht in relatie tot traumatische ervaringen en delen in je die iets spannend vinden of het lastig vinden om iets echt te voelen.  

Terwijl mijn lichaam vermoeid is besluit mijn hoofd een prachtige reisherinnering uit Thailand naar voren te halen van 2016 (lees het sarcasme). Thailand was onze eerste rondreis waarbij ik ontzettend graag van tevoren ( = controle) alles wilde boeken omdat ik het spannend vond om ‘on the go’ hotels en accommodaties te regelen. Dat vertrouwde mijn brein niet, mijn brein wilde zekerheid. Met flink wat aandringen bij mijn man boekten wij in Thailand een arrangement met alles erop en eraan voor de eerste twee weken. Later bleek dit een scam te zijn.

Hartstikke fijn dat mijn hoofd besluit dit voorbeeld even aan te dragen in een moment dat er nu ook weer onzekerheid heerst. De gedachten; “Oh jee, daar gaan we weer. Hadden we niet beter……” maken dat mijn overlevingsmodus getriggerd wordt. Dit gaat ons toch niet weer gebeuren he?

3 uur later en we zitten bijna smekend te vragen of ze alsjeblieft wil kijken op haar computer wil kijken of de betaling er inmiddels doorheen is. Nu zie ik mijn man hopeloos met zijn handen in zijn haar zitten. Dat afhankelijke gevoel bij mensen die niet te vertrouwen zijn doet iets met mij, het raakt mij diep van binnen.

Het zien van de gezichtsexpressie van de vrouw met complete desinteresse, geen graantje empathie of poging om tot een oplossing te komen in combinatie met mijn brein die mij waarschuwt dat ik potentieel weer genaaid word maakt dat mijn vechtmodus zich activeert.

De frustratie begint in mijn aderen te borrelen. Mijn hartslag verhoogt. Mijn spieren spannen zich aan. Ik zucht hardop en harder. Ik voel boosheid in mijn borstgebied. Onrecht. Hopeloosheid. Dit gevoel wil ik niet.

Ik: “Now you listen to me, we have been sitting here for over 3 hours, you have not done anything and you have ALL THE INFO, we want to leave and you need to fix this!”

Ik voel hoe mijn stem per zin een octaaf hoger springt. Dat er hardheid in mijn stem te horen is. Dat mijn communicatie gebiedend klinkt en mijn lichaamshouding meebeweegt met dominante wijze. Het wijzende vingertje dat ik vervloekte van mijn eigen moeder wijs ik nu ook naar de Mexicaanse dame.

Ik weet diep van binnen dat dit niet gaat werken. Dat ik in de tegenpositie beland op de Roos van Leary en dat deze vorm van communicatie enkel een tegenreactie gaat geven. Soms weet je het en doe je toch iets anders, de joy van mens zijn.

Mexicaanse dame: “You can just leave and forget about your money then, the system has not received the money you need to give us money again”. Ze wuift met haar handen en wijst mij in haar lichaamstaal af.

Stoomwolkjes uit mijn oren. “No you need to check YOUR system because we just showed you everything and our payment is here. You can see it!”

Met haar armen over elkaar gevouwen en rollende ogen leunt ze naar achteren en smakt ze nog even door op haar kauwgom voordat ze weer in haar mobiel kijkt. Ontkennen kan ik niet dat er een deel in mij aanwezig is die haar op dat moment door elkaar wil schudden.

Nee nee Elody, dit helpt echt niet, ga naar buiten, neem je ruimte, zet je koptelefoon op, ga je eigen wereldje in and breathe. Things will work out.

In dit soort situaties gaat het nooit over de persoon zelf. Ook vaak niet over de situatie. Het gaat over een innerlijke pijn die gevoeld wordt in een moment die dieper gaat dan het werkelijke scenario. Het gaat over het gevoel dat er niet naar je geluisterd wordt, dat je niet serieus genomen wordt of letterlijk niet gezien wordt in jouw behoeften of gevoelens. Dat triggert vaak een emotionele reactie van het innerlijk kind in je die deze situatie kent of al heeft ervaren. Emotionele pijn is net zo voelbaar als fysieke pijn en dat proberen delen in ons ten alle tijden te vermijden door dus een overlevingsreactie. Het is menselijk en dit hoef je dan ook niet op te lossen. Je mag er telkens een stapje bewuster in worden en eigenaarschap in nemen. Dat is de sleutel voor elk proces. Bewustwording- inzicht- eigenaarschap – transformatie.

Ik loop naar buiten, zet mijn koptelefoon op en veranker mijn bips op de grond terwijl ik de laatste dagstralen zie veranderen in een roze grijze lucht en de avondschemer mij komt ontmoeten. Inmiddels zijn wij het laatste stel aanwezig en is het 20:00 ’s avonds.

De moed is niet te vinden in mijn bipsgebied, daar waar je eerste chakra je lekker gegrond hoort te houden. De onzekerheid neemt een loopje met me.  Waarom wilde ik naar Mexico? Waar is dit goed voor? Hallo universum, dit was toch waar ik moest zijn? Wat is dit dan nu?! IK BEGRIJP ER NIETS VAN! En nou heb ik dus wel mijn vent meegesleurd hier naar toe he! Die is ook niet echt blij met de situatie. Lekker dan. Alle gedachten van die delen die geschrokken zijn laat ik passeren en blijf ademen en merk steeds meer op hoe mooi ik de lucht vind en hoe heerlijk ik de warmte voel op mijn huid.

Dit is ook maar een moment, het komt goed lieve Elody.

Na 4,5 uur wachten zonder eten of drinken krijgt we eindelijk het bericht “oh yes, the payment is processing” en ontvangen we het briefje wat we nodig hebben om de auto na twee weken weer in te leveren. We hadden dus gelijk en de betaling was er doorheen. We maken foto’s van elke uithoek van de auto voordat we instappen en eindelijk om 20:30 ’s avonds kunnen vertrekken naar een hotelletje om bij te komen.

Ridge: “Ik stond echt op het punt te gaan huilen daarbinnen”

Elody: “Snap ik lieverd, ik stond op het te punt echt boos te worden en flink te gaan discussiëren maar dat leek me ook niet handig”

Ridge: “Ben je daarom even naar buiten gelopen?”

Elody: “Ja even tot mezelf komen”

Ridge: “Are you okay?”

Elody: “Ja, ik ging even mijn eigen bubbel in, are you okay?”

Ridge:” Ik had even een moment dat ik dacht, we pakken eerste vliegtuig naar huis als dit de start van de vakantie is. Maar nu ben ik blij dat we de auto hebben en heb ik vooral honger”

Elk mens gaat door een arsenaal aan copingsmechanismen tijdens moeilijke momenten. Jij en ik hebben een  innerlijke kindje in ons die pijn voelt of herinnert wordt aan pijnen en daar heb je voor te zorgen. Dat doen jij en ik op onze eigen manier. De een kan dit beter aangeven dan de ander. Dus wees lief voor elkaar in het proces. Don’t beat yourself up in the proces. Geef jezelf en de ander ruimte. In goede, gevoelige of in this case vermoeide tijden.

Met knalrode ogen en een hongeraanval belanden we in een Macdonalds en denk ik in dat moment niet na over mijn intoleranties. “Ik heb Glutazyme bij me, dus het zal vast wel goedkomen, ik heb nu gewoon echt echt honger”. In stilte eten we samen onze slappe hamburger op. Eenmaal aangekomen bij het hotel zie ik een verwarmd bubbelbad waar ik zo snel mogelijk in ga. Binnen enkele minuten voel ik hoe de Nederlandse tijd als een hamer binnenkomt en praat ik met dubbele tong. Ik begin te lachen terwijl de wereld om mij heen begint te draaien en mijn ogen verlangen naar het donker.

Ridge grinnikt en spreekt me toe: “Schat, tijd om naar bed toe te gaan”.

Ik kijk nog 1 keer naar de maan in de hoop dat zij mij de antwoorden geeft waar ik zo naar verlang en krijg de volgende fluisterende woorden terug:

“Het is niet aan ons om te vragen naar de redenen voor de buitengewone dingen die ons overkomen. Zij daarboven, de voorouders, spirits, of God – zijn de enigen die de antwoorden kennen. Wij kunnen het in dit leven alleen maar voelen dat het klopt en bewegen op de stroming die ze bieden.

En zo stroom ik mee naar dromenland in de omhelzing van een wit donzig deken en een zacht fluwelen kussen.

Morgen begint de vakantie echt.