Mexico – The road to my roots Deel 4

Sjamanistische roots

Eenmaal in Mexico aangekomen ervaar ik de eerste dagen op geen enkele manier een ‘aha’ moment waarom ik hier nu heen moest. Ik begin me bijna schuldig te voelen dat ik per se naar Mexico wilde.

“Lekker dan Elo, misschien had Malaga toch wel beter geweest”. Dat twijfelende oordelende stemmetje, kennen we allemaal. Dat stemmetje dat maakt dat we soms naar rechts gaan terwijl intuïtie links zegt. Dit stemmetje komt altijd op momenten dat we te veel in ons hoofd zitten in plaats van ‘aanschouwen wat is’ zoals Eckhart Tolle zou zeggen.

Toch heeft Mexico iets. Vanaf het moment van aankomst voel ik mij ‘thuis’. Mijn zielsleven is blij hier te zijn. Telkens zie ik een beeld voor me van een oude wijze vrouw met rimpels en een zachtmoedig gezicht. Of ik zie de wolf, mijn krachtdier die ik heb ontmoet op mijn 26e die de boodschap geeft het zieltje dat in mijn baarmoeder mag groeien te begeleiden. Het ontroert, het geeft hoop. En het hoofd wil er iets mee…

Ikzelf in dit lichaam in dit huidige leven heb geen intentie om hier in Mexico te wonen (tot grote opluchting van mijn man). En toch is er een deel in mij die zegt ‘ja hier kom je vandaan, hier heb je ook een leven gehad’. Zou het dan toch zo werken met vorige levens? Zielen die levenservaringen meenemen? Wij die onze ouders uitkiezen op wat we mogen helen, (af)leren en opnieuw ontdekken? Uitermate fascinerend vind ik deze vragen. En ik heb geleerd dat niemand je de antwoorden kan geven, dat alleen jij je eigen waarheid hierin kunt ontdekken.

Die eigen waarheden ontdekken en die spirituele ontwikkeling, dat is niet vanzelf gegaan. Het heeft veel rauwe en kwetsbare worstelmomenten opgeleverd waarin ik mij moest bewust moest worden en ontdoen van belemmerende en negatieve (geloofs)overtuigingen.

Het zielsleven, intuïtie of spiritualiteit is niet iets wat we meekrijgen vanuit het schoolsysteem en zeker niet vanuit een christelijke opvoeding. Ik herinner mij nog dat ik tot mijn 12e levensjaar netjes (lees: verplicht) naar de kerk ging totdat ik eindelijk (en gelukkig) de keuze kreeg of ik nog naar de kerk wilde. “Pas maar op Elody, dan ga je naar de hel” is de zin die door mijn hoofd galmt van mijn lieve maar ook zo streng christelijke oma, die nog steeds dagelijks voor mij bid dat ik niet naar de hel ga.

Mijn wetenschappelijke studie als psycholoog liet ook geen ruimte voor abstracte of magische gevoelselementen. Het voelen? Dat werd gereduceerd tot een opsomming van neurologische verbindingen in het brein. Alles moet feitelijk, significant en meetbaar bewezen zijn. Oh en als je dingen ziet, hoort en voelt die er niet zijn ben je psychotisch of krijg je de diagnose van schizofrenie volgens de DSM-V. Dan gaat er toch iets niet helemaal goed in de bovenkamer?

Je kunt je dan vast ook wel voorstellen dat ik bij de start van channelings, kaartleggingen, readings, energetisch werk en intuïtieve brieven ook angst en spanning ervaarde in die beweging. Bang om veroordeeld te worden, bang om als gek gezien te worden, bang om naar de hel te gaan als die zou bestaan. Bang om verlaten te worden als ik niet deed wat hoorde. Dat is de diepste angst die we als mens voelen omdat verbinding het meest helende gevoel geeft.

Wat ik heb kunnen concluderen is dit:

Angsten worden ons aangepraat. Dat wat in jouw kindertijd continue herhaald is wordt een angst en een soort blauwdruk van hoe jij wel of niet door het leven denkt te mogen bewegen. Het vereiste aardig wat ontwikkelingsprocessen om te begrijpen wat je hebt meegekregen een aangeleerd vanuit je opvoeding, familiesysteem en (geloofs)cultuur.  Ik leerde door mijn spirituele ontwikkeling beseffen dat ik een eigen keuze heb en er niets mis is met de wereld op mijn manier ervaren.

Maar…. waar je bent opgegroeid hoeft niet hetzelfde te zijn als waar je vandaan komt. Onze zielen reizen veel verder dan dat en we krijgen in dit leven precies wat we aankunnen om te ontwikkelen, leren en groeien, als we leren luisteren naar het intuïtieve stemmetje.

Nou.. over betogen gesproken. Ik zei dat ik dat graag deed toch? Back to the story…

Na 6 dagen van rondreizen, ontdekken en acclimatiseren in de warme Mexicaanse zon komen we aan in Bacalar.
Onze receptioniste Alejandra begroet ons vriendelijk en geeft ons wat tips om te doen in de omgeving en waar te eten.

Binnen een paar seconde neem ik haar energie in me op; warm, compassievol en bubbly. I like her already. Zo snel gaat dat overigens ook echt. We beoordelen mensen niet op wat ze zeggen maar op hoe we ons bij hen voelen. En dat voelen gaat weer puur intuïtief.

Het zegt niets over de persoon als jij een bleh gevoel ervaart bij iemand, maar het zegt wel iets over of deze persoon past in je leven of jou nog een leerles komt brengen. En de personen die voelen als YAY, keep them close. They are worth feelings of connection and that my sweet people is everything we people want to feel.

De volgende dag begroet Alejandra met mijn man en mij weer vrolijk en vallen haar tatoeages op. Voornamelijk één op haar been. Ze vertelt hoe ze deze tatoeage heeft gekozen nadat ze een ceremonie heeft gevolgd.

“But this ceremony was about me discovering my element of nature. Water, fire, earth or wind. 

Ik:  “Ah then you probably had the fire symbol because I think the tattoo had a symbol of fire in there right?”

“Yes, that’s true” zegt ze met een grote glimlach. “Thank you for opening up to me, this also gives me a sign that I am on the right path”. Haar ogen stralen.

Ik: “Thank you as well! Like I said, my intuition told me to come to Mexico and my soul is very happy to be here. Meeting you is not a coincidence” Mijn ogen stralen.

“I think we have met each other for a reason, and we are going to give each other valuable information. I feel like there is some information coming through me that I have to give to you”. Haar energie verandert terwijl ze  informatie downloadt vanuit haar eigen intuïtieve kanaal.  “You are just like me, it goes fast right?” zeg ik lachend.

“Yes, yes, I will send it to your whatsapp”. Ik geef haar een warme knuffel en ga met mijn man op pad.

“Bijzonder toch schat, dat als ik hier praat over de dingen die ik voel en doe op energetisch niveau er heel normaal over gedacht wordt. Het is dus maar net waar je bent opgegroeid of wat je aangeleerd hebt gekregen!”

Mijn man lacht terwijl die me met grote kleine meisjesogen ziet vertellen. “Ja schatje, dat is bijzonder.”

Ik hoop dat deze dingen voor altijd bijzonder mogen blijven.

Intuïtie werkt snel maar iedereen heeft zijn of haar eigen verwerkingstijd. Zo zegt mijn heerlijke gevoelige man na een kwartier in de auto te zitten samen “ik heb wel het gevoel dat ze veel heeft meegemaakt”

“Waardoor heb je dat gevoel?”

“Dat diepe litteken op de pols voelde als iemand die pijn heeft geleden en geworsteld “

“Ja, nu je het zegt, het viel me ook op en toen we het over familie trauma hadden voelde ik dat het resoneerde bij haar.”

De zachtste mensen hebben vaak een harde weg afgelegd.

De volgende ochtend ontvang ik in mijn whatsapp een paar Spaanse titelboeken en een naam van een bekende medicijnvrouw die vroeger in Bacalar leefde. Enthousiast tik ik de eerste titel via Google.

“Nee dit kan niet?! Serieus?!” Tot mijn grote verbazing is het de Spaanse vertaling van een boek wat ik gisteren heb uitgelezen over energetisch werk en koorden. Exact dezelfde schrijver, titel en uitgave. Hoe dan?!?! 

Toeval bestaat niet. Echt niet.

Enthousiast loop ik naar Alejandra toe en laat ik haar het Nederlandse ebook zien die in mijn ereader staat. “Really?? Wow, that is amazing”. Enthousiast praten we verder over holistisch leven en voel ik mij bubbly, energiek, blij. Zo wil ik me altijd voelen. Hoe fijn als ik me niet hoef te verantwoorden voor wie ik ben en wat ik doe…

 Ik: “You know, you should really watch Fantastic Funghi, it’s so amazing about the funghi en plants”
“Okay, so my friend just literally texted me this movie and now you are telling me. I guess I really have to watch it”
Beiden schieten we in de lach. De informatie is uitgewisseld. Dit hebben we voor elkaar mogen betekenen.

Alejandra komt uit het gebied Tapachula en haar roots liggen ook verspreid over de wereld. Die van iedereen eigenlijk wel. Ze beschrijft haar eigen transformatiereis van een dik, ongelukkig en angstig meisje die besloot haar familiepatronen te doorbreken. Zij maakte andere levenskeuzes, beoefende yoga en besloot vegetarisch te gaan eten. Haar familie begreep en steunde haar niet. Dat leverde veel pijn en verdriet op.

Afwijzing vanuit de familielijn is de pijnlijkste die er is. Die hebben we allemaal ergens in ons leven ervaren en levert persoonlijke leerlessen en ontwikkelprocessen op.

Het meisje dat voor ons staat is slank en straalt. Ze geeft aan meer in balans en gelukkiger te zijn en dat de helingsweg een lange weg was maar zij nu op fysiek niveau zichtbaar en voelbaar meer in balans is. Ze heeft besloten niet meer de discussie aan te gaan over waarom ze de dingen doet zoals ze doet en ze eet tijdens barbecues gewoon mee of neemt wat voor haarzelf mee.

Ik herken veel in haar verhaal en misschien jij ook terwijl je dit leest. Ieder mens heeft ontwikkelingen die zij doormaken en het is belangrijk om dicht bij je eigen waarheid te blijven, ook al doet het in het proces van ontvouwen pijn. Pijn in de vorm van verdriet kunnen we dragen, uiten en liefdevol inwikkelen.

In de avond google ik de naam van de medicijnvrouw die ze ook heeft gegeven. Een zeer oude vrouw op de foto. Almost like in my dreams. Dat kan toch niet? Of misschien wel. Ik lees over haar verleden, dat ze een bekende healer was en veel werkte met plantmedicijnen en de energie van mensen. It is all connected.

De dagen erna ervaar ik enorme ‘klik’ momenten. Van die momenten dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Dat het thuiskomen gevoel een groot cadeautje is nadat ik jarenlang mij verloren heb gevoeld in een familie die mij niet begrijpt (of niet wil begrijpen) en ik die daar lang geen vrede mee kon sluiten.

Jarenlang vroeg ik me af waardoor ik bepaalde dingen zo helder kan invoelen bij mezelf en anderen of dingen kan zien die niet met het blote oog waarneembaar zijn.

Waardoor kan ik boodschappen doorgeven via intuïtieve woorden en gedichten?
Hoe komt het dat mensen in mijn sessies zoveel lichamelijke veranderingen voelen als ik bepaalde plekken in het lichaam aanraak waar ik energetische koorden zie?
Waardoor voel ik dat ik contact heb mijn het zieltje wat in mijn baarmoeder mag komen?
Hoe komt het dat ik soms contact heb gelegd met overleden personen, gevoeld dat er een boodschap doorgegeven moest worden?
Diep van binnen weet ik dat ik de antwoorden niet hoef te weten hierop en toch riep iets in mij to connect the dots. To know and feel.

De boodschap kon niet duidelijker na wat ik had mogen ontvangen hier in Mexico. Het energetische werk wat ik zo natuurlijk doe ken en kan ik omdat mijn ziel het kent. Het werk wat ik doe bij mensen met energetische koorden, krachtdieren, chakra’s, intuïtieve woorden en brieven. SCHRIJVEN. Het is mijn pad. Het is mijn natuurlijke werkwijze. Het is iets wat ik weet en voel, diep vanbinnen. Het is niet uit te leggen, alleen maar te voelen.

Het sjamanisme de stroming waar ik me nog meer in mag verdiepen. Soulwork. Intuition work. Wat magisch!
Dit deel heeft alles te maken met innerlijke wijsheid en kracht. Een vloeiende beweging naar jouw zielsleven. Dat deel wat licht en liefde geeft en jou begeleid, telkens aanwijzingen geeft. Dit deel ontdek je als je de laagjes afpelt en je trauma heelt, je triggers herkent en toch beweegt door de angst heen.

Voor elk mens is er een pakketje van trauma en triggers en een pakketje van intuïtie en invoelen.  Verwikkeld en verbonden aan en met elkaar. Donker en licht. Ontwikkelen en groeien. Je hebt beiden nodig en je hebt nodig te leren dat onderscheid te maken. En jij en ik hebben daar daar ons eigen unieke pad in. 

We are all the same but nobody’s path is.

En soms… is dat voelwerk bagger. Dat geef ik toe. Het is niet altijd licht en liefde. Als je het pad bewandelt naar je authentieke zelf kom je ook delen tegen binnenin jezelf die boos op je zijn. Die bang zijn. Die je telkens zeggen “waar ben je nou mee bezig, pas je gewoon aan, ga mee met de stroming”.  Het zijn de delen die we ooit zelf heb gecreëerd, beschermers die voor jouw innerlijk kindje staan die alle pijn nog kent, herinnert en op z’n tijd voelt.

Zo was het voelwerk voor mij ook pijnlijk toen ik, tijdens een hobbelige weg door de jungle van Sian Kaan ,krampen voelde ontstaan in mijn buik, een voorbode van mijn menstruatie. Nee nee, ik wilde er van weg, uit mijn lichaam. Mijn ratel ging aan en de doemscenario’s in mijn hoofd zwelde op. “Heb ik dan nog niet genoeg gedaan?! Klopt mijn gevoel dan niet meer? Lekker veilig dat hoofd in met verhalen die onzekerheid aanwakkeren. Ondertussen stiller worden in de auto, in mezelf gekeerd. Ik wilde niet tot het besef komen dat mijn manifestatie kracht van deze maand niet tot de gewenste uitkomst had geleid. Ook werd ik mega gefrustreerd bij mijn eigen verhaal dat er dan nog ‘werk’ te doen zou zijn. Ik heb al ZOVEEL werk verricht grom ik gefrustreerd. Het gehele idee van hard werken om iets te verdienen; liefde, geld, verbinding, een baby? mij bekend. In pijnlijke momenten komt verharding als eerste voorbij, een beschermingsmechanisme.

De Jochem Myer persiflage van “Ik begrijp er niets van” heeft plaatsgemaakt voor een stomend heet poppetje wat worstelt en vecht tegen de pijnlijk steken die in intensiteit toenemen. Mijn man houdt m’n hand vast terwijl ik hardop steeds probeer de verhalen in mijn hoofd weg te blazen met mijn grote zuchten. Eenmaal in onze Airbnb aangekomen zit ik op het toilet en is het raak. Rood bloed op het wc-papier en terwijl ik het toiletknopje indruk lijkt ook mijn hart doorgespoeld te worden.

Verdoofd ga ik naast mijn man liggen en verzamel de moed om uit te spreken wat ik allang heb gevoeld en zojuist heb gezien. “Ik ben ongesteld geworden”.

Hij is stil. Houd me vast. Na een tijdje fluistert die “kan het misschien nog een innestelingsbloeding zijn?” en dat breekt mijn hart. “Nee liefie, ik ben echt ongesteld geworden”.

“Hoe voel jij je ?”  – “Verdoofd”
“En jij?” – “verdrietig”

En blijven we voor onbenoemde tijd in elkaars armen liggen terwijl ik begin te snikken en mezelf weer uitnodig om in mijn lichaam aanwezig te zijn met alle pijn en onzekerheid.

Voelen is niet altijd fijn. Maar het is wel nodig.

De maandreading boodschap van mei was voor mij: “een verandering in je cyclus, viering van het leven”.
Ik mag vieren dat ik deze reis en in dit leven telkens mijn intuïtie volg en de antwoorden vindt. Op cyclusniveau heeft er een verandering plaatsgevonden, alleen niet wat ik dacht. Mijn menstruatie is voor het eerst tijdens de nieuwe maan in plaats van de volle maan. Een shift heeft plaatsgevonden.

De boodschap van de kaart kan ik nog even niet voelen. De voorbij waaiende regenstorm die al dagen aanhoudt geeft een weerspiegeling van mijn binnenste. De aanvallen van mijn darmen en de aanhoudende pijn maakt dat ik smeek of mijn man iets wil halen voor de pijn.  Nu, in dit moment, wil ik even niets. Een Netflix avond volgt met heel veel warmte en knuffels.

’s Nachts kan ik niet slapen, mijn vastgrijpende oplosser wil alle puzzelstukjes verbinden. Deze intense pijn, wat is het nu? Wat is het?! Een helingsproces, fluistert mijn intuïtie. En je bent onderweg.

Weer een puzzelstukje van de reis erbij.